Jongens waren we, ik en mijn mede-studenten aan de AKI. Begin jaren tachtig. Hongerig waren we. Alles wilden we zien, weten en horen. Nieuwste bandjes uit Engeland, de laatste schilderijen, video en natuurlijk de hipste films. Peter Greenaway, daar moest je naar toe, want: intrigerend, verwarrend en afschuwelijk mooi gefilmd. A Zed And Two Noughts bijvoorbeeld. Niet alleen de beelden bleven me bij – de soundtrack zette mijn oren op steeltjes. Michael Nyman. Plaat gekocht (bij PopEye in Hengelo, bestaat nog steeds, volgens mij de enige plek in Hengelo waar ze uberhaupt nog muziek verkopen, maar dat is stof voor een andere blog). Het was een soort pop met klassiek, of klassiek maar dan heel snel, net als pop. Heerlijk, klassieke musici die klonken als een bandje. En terwijl de plaat draaide, pakten wij de kwasten en hup aan het werk! Alleen al daarom ga ik straks naar Croxx-Linx, om Nyman in levende lijve te zien en te horen en om te checken of zijn bandje nog even snel speelt als toen.
Frank de Munnik
